از امام صادق عليه السّلام روايت شده : « مراد از عبادتى كه انسان از آن گردنكشى مىنمايد در اين آيه ، همان دعا است ، و اينكه هر كس با وجود اين دستور آن را ترك كند ، از مستكبران و گردنكشان خواهد بود . » 5 - تنها بخشى از آياتى كه ذكر شد ، براى عارفان كفايت مىكند ، و اگر نبود در فضيلت دعا ، جز فرمايش خداوند - جلّ جلاله - به سرور پيامبران - صلوات اللَّه عليه و آله - آنجا كه مىفرمايد : وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ ، يُرِيدُونَ وَجْهَهُ ، وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ . « 1 » - و خويشتن را با كسانى كه صبح و شام پروردگارشان را مىخوانند ، در حالى كه تنها خشنودى او را اراده نموده‌اند ، به صبر و شكيبايى وادار كن ، و مبادا چشمانت را از آنان بردارى . كفايت مىكرد ، و اين امر بزرگى است ؛ زيرا اين خطاب در مقام ستايش و مدح كسانى است كه صبح و شام به درگاه پروردگار دعا مىكنند ، و خداوند - جلّ جلاله - به خاطر دعاى آنان در صبح و شام ، به رسولش صلّى اللَّه عليه و آله دستور داده كه پيوسته ملازم آنان بوده ، و چشم و توجّه شريفش را از مصاحبت و همنشينى با ايشان بر ندارد .

--> ( 1 ) كهف ( 18 ) : 28 .